προβλήματα μετά από υστερεκτομή

Αγαπητή φίλη.
Συστήνω να ενημερώσεις τον συνάδελφο που έκανε την επέμβαση.
Ίσως, κρίνει ότι πρέπει να σε δει, γυναικολογικά.
Φιλικά
Π.Κ.

 
Σας ευχαριστώ για την απάντησή σας. Τηλεφώνησα ήδη από την Τρίτη 25/6 στο γιατρό που με χειρούργησε και δε δέχτηκε ούτε να με δει λέγοντάς μου ότι κανένα πρόβλημα δεν είναι μετεγχειρητικό και να πάω σε αγγειολόγο. Του ανέφερα ότι έχω καθημερινό πόνο, οξύ και ξαφνικό, χαμηλά αριστερά (στο σημείο που ενώνεται το πόδι με τον κορμό). Ίσως δεν κατάλαβε πού ακριβώς πονάω (και πώς να καταλάβει από το τηλέφωνο και πάλι δε δέχτηκε να με δει, μου είπε ότι δεν υπάρχει τίποτα εκεί για να πονάω και με παρέπεμψε στο γυναικολόγο μου. Ο οποίος μου είπε με τη σειρά του ότι την ευθύνη την έχει ο χειρούργος κι ότι δέχεται να με δει μόνο μετά από 6 μήνες (όπως μου είπε «χαριτολογώντας» έτσι κι αλλιώς δεν έχω και τίποτα πλέον για να δει).
Είμαι 51 ετών και προσπαθώ να διαχειριστώ την ξαφνική απώλεια όλων των αναπαραγωγικών οργάνων μου (η εγχείρηση έγινε μέσα σε μια βδομάδα γιατί τυχαία, χωρίς κανένα σύμπτωμα, σε προγραμματισμένη ετήσια εξέταση διαγνώστηκε προκαρκινικό στάδιο). Γνωρίζω ότι η μήτρα, ο τράχηλος, οι σάλπιγγες και οι ωοθήκες που αφαιρέθηκαν μου ήταν άχρηστα γιατί ήμουν ήδη σε εμμηνόπαυση αλλά η ξαφνική απώλεια είναι πάντα απώλεια.
Θέλω και πρέπει να αναρρώσω, έχω να φροντίσω την οικογένειά μου και τους γονείς μου (ο πατέρας μου είναι σχεδόν 90 ετών με άνοια σε προχωρημένο στάδιο). Δεν έχω καμιά διάθεση να σπαταλώ το χρόνο μου σε ανούσιες ιατρικές επισκέψεις. Αλλά πονάω κι έχω προβλήματα. Νομίζω ότι δικαιούμαι μια ιατρική γνώμη τουλάχιστον από τον χειρούργο που με εγχείρησε.
Αισθάνομαι σαν αυτοκίνητο που του πέταξαν την παλιά άχρηστη μηχανή και κανείς δεν ασχολείται πλέον με το σέρβις του.
Συγγνώμη αν καταχράστηκα το χρόνο και τον χώρο αλλά είχα την ανάγκη κάποιος ν’ ακούσει ή μάλλον να διαβάσει το πώς νιώθω.
Ευχαριστώ

Αγαπητή φίλη.
Απόλυτα σε κατανοώ.
Δε θα ήθελα να σχολιάσω την συμπεριφορά των συναδέλφων.
Φιλικά
Π.Κ.