'Εχω επικοινωνήσει άπειρες φορές μαζί σας. Πλέον θα πρέπει να με χρεώνετε! Προσπαθούμε εδώ και κάτι λιγότερο από ένα χρόνο με τον σύζυγο μου για παιδί. Αυτός στα 39 εγώ στα 32. Εγώ με ιστορικό οριακής κατάστασης συνδόμου πολυκυστικών ωοθηκών χωρίς αντίσταση στην ινσουλίνη, με μια προλακτίνη που πριν από 1,5 χρόνο ξέφυγε λίγο αλλά την ελέγξαμε με Dostinex και παραμένει χαμηλή μέχρι σήμερα, με επιβεβαιωμένες ωορρηξίες με θερμοδιαγράμματα, τεστ ωορρηξίας, προγεστερόνη 21ης ημέρας και ultrasound. Κι εκεί που πηγαίνουμε στον ενδοκρινολόγο και περιμένω να μας πει αυτό που μου είπατε εσείς σε προηγούμενο μνμ, ότι δηλαδή πρέπει να γίνει κι ένα σπερμοδιάγραμμα, μας λέει πως ναι μεν γίνεται ωορρηξία αλλά δεν γνωρίζουμε αν το αυγό είναι καλό ή κλούβιο, και πως μπορεί το περιβάλλον να μην είναι ιδανικό για γονιμοποίηηση ή εμφύτευση αν και σε κάθε υπέρηχο που κάνω το ενδομήτριο είναι ιδανικό και το μόνο που φαίνεται είναι κυστούλες στις ωοθήκες. Και μου συνταγογραφεί μετφορμίνη 500mg x2 και ξεκινώ και inositol 1000 mg με προτροπή του γυναικολόγου κι εκεί που έχω κύκλο περίπου 32-34 ημέρες, ο κύκλος μου γίνεται χάλια μαύρα και επιμυκήνεται την πρώτη φορά στις 46 ημέρες και τη δεύτερη δηλαδή τώρα, μέχρι στιγμής στη 41η ημέρα κι ακόμη περιμένω βέβαιη ότι δεν πρόκειται περί εγκυμοσύνης αφού έκανα τεστ. Είπε βέβαια πως για να συμπληρωθεί το παζλ καλό θα ήταν να γίνει κι ένα σπερμοδιάγραμμα. Είναι η ινοσιτόλη που προκάλεσε αυτή την ανωμαλία? πρέπει να το ψάξω περισσότερο? Έχω απογοητευτεί. Κι αν στους προηγούμενους μου κύκλους που η ωορρηξία γινόταν από 16- 19 ημέρα το ωάριο ήταν κλούβιο τώρα που ο κύκλος είναι τόσο μεγάλος? Μήπως διαταράχθηκε κάποια ορμόνη???? Και ναι... δεν αγχώνομαι ότι δεν θα κάνω παιδιά. Παιδιά θα κάνω. Όμως δεν μπορώ να χαίρομαι με όλη αυτή την κοροιδία που μου στήνει το σώμα μου.... Όλη αυτή την ψευδή καθυστέρηση που σου δίνει την ελπίδα ότι κάπου εκέι κάτω μπορεί να υπάρχει ένα σποράκι, αλλά που γίνεται ανώμαλη προσγείωση όταν η γραμμή στο τεστ είναι μία και μοναδική. 
Σας ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σας... Κι απολογούμαι για τον χείμαρρο μου!